Medialab MIT

IMG_2977Het is een bevoorrechte positie waar ik me in bevind. Doen wat je gaaf vindt en dan ook nog eens hele inspirerende mensen ontmoeten en naar geweldige plekken toegaan. Zo heb ik de afgelopen jaren in het mooiste Science Museum ter wereld geweest: Het Exploratorium in San Francisco en naar de gaafste Maker Space en tegelijkertijd het thuishonk van Instructables: Pier 9 (voor een weerslag van ons bezoek daar en ook van het Exploratorium, klik hier) . Ook was ik met Per-Ivar in Denemarken in de gemeenten Vejle, Silkeborg en Aarhus, de plekken waar Maker Education het diepst in het onderwijs is doorgedrongen, denk ik (zie hier voor een verslag van onze reis). Ook heb ik in Sunnyvale CA Windell en Lenore ontmoet, de geweldige eigenaren van Evil Mad Scientist Laboratories (klik hier voor een verslag van dat bezoek). Daar hield ik de allereerst Bristlebot beet! En spreken op Stanford bij Paulo Blikstein op een FABlearn conferentie was ook een geweldige ervaring!

In Nederland kom ik geregeld in De Waag, het FABlab met de bijzonderste lokatie van de wereld, denk ik en ben ik een regular bij de Frysklab bus, het mobiele FABlab waar de revolutie van FABlabs in de bibliotheken begonnen is. Ook heb ik een klein praatje gehouden op de faculteit Industrieel Ontwerpen in Delft. En ik werk op de gaafste Maker Education School die er is: De Populier.

Kortom, ik bof. Zo langzamerhand ben ik op de gaafste Maker Education plekken ter wereld geweest. Een plek rond nog op de verlanglijst. De plek waar niet alleen Maker Education geboren is maar je zou kunnen zeggen dat daar zelfs de Maker Movement is ontstaan (o.a. de FABlabs zijn daar bedacht): Het Medialab van de universiteit MIT in Boston. Nu ging ik dit jaar met mijn familie in de zomervakantie op reis naar het oosten van de VS en begonnen wij onze reis in Boston. Ik had echter voorafgaand aan deze reis een beetje rondgeneusd en het bleek dat dat niet echt kon. De antwoorden op de FAQ pagina van het Medialab waren duidelijk. Jammer, maar geen probleem natuurlijk.Schermafbeelding 2016-08-06 om 17.31.12

Nu hadden we op 15 juli 2016 gepland om de twee beroemdste universiteiten van Boston te bezoeken: Harvard en MIT. Wat bijzonder is, is dat deze twee universiteiten niet alleen de beste van Boston zijn maar zelfs van de hele wereld. Harvard die tweede staat, heeft verreweg de mooiste campus met oude gebouwen en mooie groene grasvelden. MIT is wat zakelijker. We liepen over het terrein van MIT toen ik me plotseling iets bedacht. Ik kende iemand op MIT, die werkt in het Medialab! Tiffany Tseng voor wie ik een apparaat had getest om gemaakte dingen van leerlingen te tonen (SPIN, klik voor meer info). Wie niet waagt, die niet wint, dus ik stuurde haar, terwijl ik naar het Medialab liep om half twee, een mailtje.

Hi Tiff,
I am with my family taking a holiday in Boston. We are visiting MIT now and I suddenly realize I know someone in the Medialab: you! Not a big chance but I thought I’d try.

Cheers,

Arjan

Per kerende post kreeg ik antwoord:

Hi, Arjan.

Yes, I am here!  I will be around until around 5 PM at the Media Lab.  Let me know if you will stop by.
Best,
tiff
ar
Spannend!

Wow! Ze was aanwezig en ik mocht langskomen! Met kloppend hart en lichtelijk nerveus liep ik om twee uur naar binnen. Geen portier te zien, alles open. Even vragen aan iemand die binnenkwam en ik liep naar Tiff’s werkplek: de Research Group Lifelong Kindergarten. Niet alleen de werkplek van Tiff maar ook die van Eric Rosenbaum de bedenker van de MaKeyMakey en BeetleBlocks en die van Mitchel Resnick, de bass van deze groep en LEGO Papert Professor of Learning Research, de opvolger van de grote en onlangs overleden (toen nog niet!) Papert dus. Ik heb Resnick een keer ontmoet op de Scratch Conferentie in Amsterdam vorig jaar en daar zat hij weer! Opgewonden liet ook me door Tiff rondleiden. Ik wilde haar natuurlijk niet teveel van haar werk houden en ik wilde natuurlijk weer aansluiten bij mijn familie dus ik was er kort, een kwartiertje hoogstens. Een paar mooie foto’s gemaakt en Tiff’s werkplek, midden in het lab, gezien. Een heel bijzonder ervaring!  Check de foto’s hieronder.

IMG_2988

IMG_2986
Een LEGO-model van het (nieuwe) Medialab.
IMG_2971
Een verrukkelijke voorraad LEGOsteentjes.
IMG_2970
Hollands glorie! Een Ultimaker 2 in het Luifelong Kindergaten Lab van MIT Medialab.
IMG_2969
Een mooie erfenis van het werk van Leah Buechley die op het Medialab werkte en o.a. de Lilypad (wearable Arduino) uitvond.
IMG_2967
Een grote bak met witte LEGO stenen.
IMG_2966
Deze planken deden me erg aan De Populier denken. Je ziet dat het vaak gebruikt wordt. Dat bevestigd Tiff ook.
IMG_2965
De MaKeyMaKey van Eric Rosenbaum, ook een graduate van MIT Medialab.
IMG_2964
De eerste LEGO die je kon programmeren. Promotievideo van Papert (onlangs overleden godfather van Maker Education) over deze set: https://vimeo.com/99344895
IMG_2963
De eerste pogingen van LEGO om een programmeerbare brick te maken. Nog een heerlijk prototype. Geschiedenis!
IMG_2962
Nog een prototype. Genummerd.
IMG_2961
Een eenvoudig vitrinekastje met een heleboel geschiedenis!

Nu zou ik eigenlijk alleen nog Adafruit in New York willen bezoeken. Ook zij hebben een no-visit-policy maar wie weet…

#makered in examen Engels VWO 2016

Sir-James-Dyson_2064492bDirect na het examen Engels van het VWO dat op dinsdag 17 mei 2016 werd afgenomen, bereikte mij het bericht dat “er iets over Maker Education” in stond. Ik heb dat natuurlijk even bekeken. Het was een antwoord op een stuk van Sir James Dyson, de uitvinder van die stofzuiger, die kennelijk een pleidooi voor Maken op school had gehouden in The Times.

Ik ben op zoek gegaan naar de originele tekst en vond deze op de site van The Times, achter een betaalmuur. Via mijn grote vriend en buurman Michel kreeg ik de originele tekst te pakken. Later stuurden Casper Hulshof en Pierre Gorissen mij de tekst ook nog eens. Leve de Social Media! Klik hier voor de tekst.

De tekst bleek inderdaad een pleidooi voor Maken op school te zijn. Met als belangrijkste argument:

For Britain, being better than our global competitors in the long term demands a generation of problem solving, academically minded young people who are ready to use their hands and brains.

James Dyson neemt geen blad voor de mond en hoopt dat het vak waarin dit allemaal moet gebeuren minder houtbewerking en koken gaat bevatten en meer “engineering”. Want:

(learning to cook is important but it won’t grow the economy)

Best een mooi pleidooi en ook goed om eens te zien dat ondernemers niet alleen zeggen dat het anders moet maar daar ook aan willen bijdragen. Dat zien we zijn Nederland nog niet zo. Met wellicht als uitzondering Conrad (als partners van de Klooikoffers bijvoorbeeld) en Praxis (“voor de makers”).

Het antwoord dat in het examen staat is ook leuk en interessant. Het reageert op de tekst tussen haakjes hierboven. De schrijfster, Kate Nicholls zegt dat er in Engeland heel veel geld in de “kookindustrie” wordt verdiend en eindigt stevig:

These jobs are just as valuable as those in other sectors. We need policies which support growth in all areas of the economy, not an Orwellian world where some jobs are more equal than others.

Het is overigens volstrekt toevallig dat ik dit bericht post, zo vlak na het referendum over de Brexit.

De toekomst van Maker Education: kom ook!

future-maker-educationOp 22 juni organiseren we een avond over de toekomst van maakonderwijs in Nederland en de resultaten van het eerste (half)jaar Platform Maker Education, dat zich inzet om het maakonderwijs in Nederland een impuls te geven.

Bij De Populier in Den Haag vieren we leren door te maken, het succes van de vouchers, de lessen van de leergemeenschap en het enthousiasme van alle betrokkenen die Maker Education in Nederland op de kaart zetten. We blikken vooruit op de toekomst van maakonderwijs, hoe we die samen vorm kunnen geven en welke stappen nodig zijn om maakonderwijs te laten wortelen in het Nederlandse onderwijssysteem.

Deze avond is gratis toegankelijk na registratie via dit formulier (klik).

Sprekers

  • Remco Pijpers is strategisch adviseur digitale vaardigheden van stichting Kennisnet. Hij is verantwoordelijk voor de website mijnkindonline.nl. Zijn streven is dat alle kinderen profiteren in hun ontwikkeling van de mogelijkheden die media en technologie bieden.
  • Peter Troxler is een onafhankelijk onderzoeker op de snijvlakken van arbeidspsychologie, informatica en bedrijfskunde, die zich vooral richt op open source toepassingen in de breedst mogelijke zin. Hij heeft ook bijgedragen aan de totstandkoming van diverse interdisciplinaire culturele en artistieke projecten.
  • Iris Douma is design researcher & lab developer bij het Expertisecentrum Creatieve Technologie van de HKU. Het centrum ontwikkelt, verbindt en verspreidt kennis op het gebied van technologie in relatie tot kunst en creativiteit.

Deze avond wordt georganiseerd door de kwartiermakers van Platform Maker Education: Arjan van der Meij (De Populier / FabKlas in Den Haag), Jeroen de Boer (Frysklab / FabLab Benelux) en Karien Vermeulen (Waag Society / FabSchool / Fablab Amsterdam).

Wanneer: 
woensdag 22 juni 2016, 19.30 u. tot 21.30 u.
Waar: 
De Populier, Populierstraat 109, 2565 MK Den Haag

Makerspaces in school

Math is gonna be involved, science is gonna be involved. Yeah it’s gonna be really fun!

Met deze krachtige quote van Elizabeth Jordan, fifth grader (10-11), leerlinge van Marymount School in New York start het filmpje (zie hieronder) over Makerspaces in scholen.. Ze spreekt over een project waarbij ze ramp’s gaan bouwen en ze verheugt zich overduidelijk. De school heeft ingezet op Makerspaces. Voor de leerlingen van de basisschool is er het Tinkerspace (Knutsellab), voor “middle schoolers” (onderbouw VO) is er het FABlab  met digitale fabricagemiddelen als 3D-printer, lasersnijders en CNC-machines. En voor de High Schoolers is er het “Idealab” waar tinkeren en het FABlab bij elkaar komen. Een maker-ecosysteem om je vingers bij af te likken. Deze school is dan ook een private school (voor meisjes) , dus er is vermoedelijk meer geld. Mooi in de film is ook dat er zonder woorden aan vuil te maken niet STEM gebruikt wordt (Science, Technology, Engineering and Math) maar STEAM met de A van Art.

Maureen Reilly, STEAM expert van deze school legt uit dat ook in de VS in de jaren 80 en 90 het maken uit het onderwijs werd gesloopt. Elizabeth vult aan dat het belangrijk is dat leerlingen hun eigen ideeën kunnen verwezenlijken.

Nathan Holbert van het Columbia Teachers College zegt dat Makerspaces niet perse plekken moeten zijn waar je vaardigheden leert of waar je feiten leert maar een plek waar de leerling kennis construeert. En dat dat gedreven wordt door wat ze zelf willen. Hun eigen waarden en doelen.

In de film wordt gezegd dat de school een gezonde balans heeft van maken binnen en buiten het curriculum. Dus via opdrachten maar ook maken wat je zelf wil maken. De ervaring die wij op de Populier hebben en we zagen dit ook in Denemarken, dat leerlingen willen blijven op school om hun project af te maken, heeft het Marymount College ook. Dat is toch iets om te koesteren. Zeker in het huidige debat over de Nederlandse leerlinge die zo weinig gemotiveerd zijn om wat te leren.

Marymount College heeft het goed voor elkaar. Makerspaces op andere scholen zijn vaak zou ver nog niet. Laura Fleming, van New Milford High School in New Jersey vertelt dat de faciliteiten nog niet zij wat men wil, vanwege ruimtegebrek, gebrek aan budget. Maar Laura is vastberaden:

Voor mij is het belangrijk dat het ontdekken is, met een open eind.

Dat betekent dat elke leerling altijd terecht kan in de Makerspace. Niks moet, maar het is altijd open. Een coole leerling vertelt dat hij 3D printen heeft geleerd om iets moois te maken voor zijn familie die hem altijd zulke lieve dingen geeft. Ook dat doet maken. Verder ziet men daar, net als wij zien dat het sommige leerlingen op het pad zet van maken om daarmee de boer op te gaan, het te gaan verkopen. Deze jongeman is daar duidelijk door gegroeid. En ook Laura vertelt dat leerlingen mopperen als de school dichtgaat en de volgende dag heel vroeg er weer zijn om hun project af te maken.

Als laatste waarschuwt Nathan Holbert ervoor dat een Makerspace moet fungeren als een nieuw doorgeefluik voor dezelfde kennis en kunde die er al is.

Dan is het geen krachtige leeromgeving meer!

Conclusie: een mooie film waarin veel van de ervaringen die wij hebben in onze makerspace zichtbaar worden.

#knøtselen Wat hebben we geleerd?

Door Per-Ivar Kloen en Arjan van der Meij

At the bottom is an English summary for our Danish friends.

mads
Mads

Als aansporing aan onszelf, om het goede gevoel vast te houden en wellicht ter lering ende vermaak voor u, de lezer, volgt hieronder een samenvatting van hetgeen we hebben geleerd tijdens ons bezoek aan Vejle en Silkeborg van dinsdag 26 t/m donderdag 28 april 2016.

Iemand vroeg: “Hoe is de kennisbalans? Wie leerde nu het meeste van dit bezoek?” Een goede vraag. Moeilijk te beantwoorden ook. De feedback van onze Deense vrienden was prima dus vermoedelijk hebben ze ook wat geleerd maar het geleerde lag zeker niet alleen aan hun kant. We zijn zeer geïnspireerd en ook wat deemoedig teruggekomen. De Denen, althans in de gemeenten Århus, Silkeborg en Vejle lopen op veel gebieden een stuk op ons voor. Hieronder vind je in een aantal punten, wat we geleerd hebben aldaar en wat we ermee gaan doen.

Gemeenschap

Lego-Minifigures-Online-SS-4-1170x658Wat ons het meest heeft geraakt, is de enorme gemeenschapszin die je direct voelt als je er bent. Mads is gemeenteambtenaar en neemt ons mee naar drie scholen, waarvan één buiten zijn gemeente. Op alle scholen wordt hij zeer vriendelijk, zelfs vriendschappelijk ontvangen en blijkt uit alles dat men hem vertrouwt en dat hij er is om hen te helpen. Maar ook in het Fablab dat we bezoeken, en de startups die daar een plekje hebben, op de Hogeschool bij de lerarenopleidingen, de universiteit zie je dat men samenwerkt aan een doel: zorgen dat de leerlingen kunnen leren in een Fablab.

Dit vertrouwen in elkaar en het helder hebben van je gezamenlijke doel, zorgt voor heel veel energie. Er zijn natuurlijk wel een paar zaken die daar handiger geregeld zijn dan hier. Zo is er domweg meer geld voor de lokale overheden, zo lijkt het. Scholen hebben vaak flink de ruimte om uit te breiden (Søndermarksskolen) of er is nog veel ruimte ongebruikt (Kirkebakkeskolen en Kjellerup Skole). Verder is er nauwelijks concurrentie tussen de scholen vanwege het feit dat ze ver van elkaar liggen. Ook hoorden we dat er heel weinig bestuurslagen zijn. In Vejle is de baas van de schoolleider een ambtenaar die verantwoordelijkheid aflegt aan de wethouder. Dat is in Nederland natuurlijk wel anders. Dit leidt wellicht ook tot meer middelen in de scholen.

Actiepunt: met de gemeente praten over het ecosysteem in de stad Den Haag. Zoeken naar betrouwbare partners bij de gemeente en de maakplekken. 

Leraren opleiden

lerarenDe drie gemeentes zetten enorm in op het opleiden van leraren. Er zijn veel initiatieven (zoals de 32, zie ook het verslag van Karien en Robin) om docenten, zittend of aankomend op te leiden in het gebruik van een FabLab op school, het gebruik van de Design cirkel, het maken van lesmateriaal etc. Dat doen ze met veel tijd en aandacht. De meeste docenten die de boel gaan opzetten op school, krijgen daarvoor minstens een dag per week de tijd voor. Wij moeten het hier vaak in de tussentijd doen.

Actiepunt: starten van een samenwerkingsverband met een lerarenopleiding en een pabo. Om dit van praten naar actie te krijgen, vergt waarschijnlijk wel wat fondsen. Die moeten dus ook aangeboord worden.

Fablab als centrum

labDe conferentie vond plaats in Silkeborg. Het Fablab aldaar is bedoeld voor studenten van wat wij een Hogeschool zouden noemen. Tegenover dit Fablab lag een enorm gat in de grond. Onze gastheren en -vrouwen vertelden ons dat daar een aantal gemeenschapsgebouwen worden gerealiseerd. Als ik het goed onthouden heb een theaterzaal, een gemeenschapshuis, een bibliotheek. En een Fablab voor iedereen. En dat raakte me behoorlijk. Het theater heeft natuurlijk al eeuwenlang een centrale plek in een stad. En de bibliotheek in zijn huidige vorm bestaat ongeveer een eeuw en heeft ook altijd die centrale plek gehad. Maar kennelijk zien ze in Silkeborg een maakplek ook als een dergelijk instituut. En dat is inspirerend! Misschien moeten we iets minder bescheiden zijn en dit soort plannen durven uitvoeren. En de manier waarop dat daar gebeurt kan als leidraad dienen. Alle medewerkers van de Fablabs waren zeer gericht op onderwijs. Aan leerlingen maar vooral ook aan docenten. En men ziet daar grote voordelen aan het koppelen van verschillende soorten makers (denk gepensioneerden en startups) aan elkaar.

Ook in Kjellerup, een klein plaatsje waar we een school bezochten, wil de rector het Fablab een centrale plek geven. Ook op wat grotere plekken zijn dezelfde ideeën; we spraken Prof. Heidi Schehowe en zij vertelde dat het FAbLab in Bremen ook vanaf de rand van de stad naar de binnenstad ging verhuizen en bovendien toegankelijk werd voor het algemene publiek i.p.v. alleen voor de studenten.

Actiepunt: een FabLab in Den Haag in welke vorm dan ook: kunnen we dit organiseren?

FabLab op school

fablabatschoolDe Denen zetten, naast scholing en tijd, ook in op een FabLab op school. Het project heet zelfs FabLab@school. Daarmee is het gelijk helder is wat de bedoeling is. Inmiddels hebben 35 scholen een eigen FabLab. Mads vertelde ons dat veruit de meeste de laatste twee jaar zijn gerealiseerd. Veel scholen hebben van scratch een FabLab ingericht. Zo ook de scholen die wij bezochten en wat opviel is dat er een grote diversiteit is. De Søndermarksskolen kiest voor verschillende ruimtes waarin verschillende onderdelen van het proces plaats vinden (onderzoekruimte, idee/pitch-ruimte, een lesruimte en een maakruimte). De Kirkebakkeskolen heeft meer een klassieke benadering waarin alles binnen één, geweldig uitgeruste, ruimte gebeurd. Bij de laatste school die we bezochten, de Kjellerup Skole, zaten ze er een beetje tussen de twee andere scholen in. Evan (schoolleider) vertelde dat het hen niet gelukt wat extra geld te vinden. Ze kiezen, noodgedwongen, voor een evolutionaire benadering om hun FabLab te ontwikkelen. Op dat moment werd er iets duidelijk. Op de Populier hebben we ook een evolutie (van zo’n 10 jaar) in plaats van een revolutie gehad. Wij zijn als docenten meegegroeid in het proces. Nieuwe benaderingen, andere processen, een andere didactiek, we hebben het ons allemaal langzaam en onopvallend eigen gemaakt. Ik denk dat door dit langzame proces er bij ons aan de buitenkant niet zo veel te zien is. Wij hebben geen design cirkel (Let op! Niet zaligmakend) aan de muur, geen boom waar mislukkingen inhangen, geen kleine vrolijke potjes met daarin alle beschikbare materialen. De ruimte en laten we het voor het gemak even de de didactiek noemen, zijn strikt gescheiden. Terwijl de scholen waar in één keer FabLab is gerealiseerd de ruimte en de didactiek één geheel vormen. Dat maakt het een nog krachtigere speelgrond!

Actiepunt: onze eigen ruimte op De Populier aanpassen zodat didactiek en ruimte meer één geheel vormen.

FabLab rijbewijs

autoZoals we in ons verslag van dag 1 al melde, als het maakonderwijs iets is, dan is het een mindset. Op de vraag wat het FabLab op haar school zo bijzonder maakt antwoordde de leerling Julie dat ook als eerste. Bij een mindset hoort ook een cultuur. Misschien wel het moeilijkste punt van het maakonderwijs is om een goede cultuur te kweken. Een goede cultuur draag je over aan de volgende generatie. Zoals hiervoor al beschreven is die cultuur bij ons langzaam ontstaan. Maar hoe doe je dat wanneer je ineens een FabLab hebt? Wat we tegenkwamen is een soort rijbewijssysteem. Je moet door wat opdrachten aantonen dat je een bepaalde machine beheerst. Voor elke machine zijn er kleine startprojecten beschikbaar. Het systeem op de Kirkebakkeskolen is mede opgezet door de leerlingen die als ware pioniers de mogelijkheden van hun ruimte met docent Anders hebben onderzochten. De leerlingen helpen elkaar met de startprojecten en daarna, wanneer je aangetoond hebt de machine te beheersen, krijg je een rijbewijs en mag je zelfstandig aan de slag. Er is daarna nog een stap te nemen, die van instructeur. Hoe dit geregeld is, bleef helaas door tijdgebrek onduidelijk. Wij hebben geen systeem maar de drie rollen, beginner, gebruiker en instructeur herkennen we ook in ons FabLab.

Actiepunt: Onderzoeken hoe we dit rijbewijs-systeem, met de verschillende rollen en opdrachten per machine, zichtbaar kunnen maken. We betrekken leerlingen hierbij.

Schoolleiding

gemeenschapDe conferentie werd niet alleen bezocht door docenten en FabLab-medewerkers maar er waren ook een heleboel schoolleiders aanwezig. Deze schoolleiders, zo werd ons van alle kanten verteld, spelen een wezenlijke rol bij het neerzetten van de FabLabs in de scholen en het gebruik daarvan. Voor de hand liggend is hun rol bij het werven van gelden maar wij zagen in de scholen die we bezochten ook schoolleiders (meestal rectoren) die het voortouw namen als het gaat om het betrekken van de andere docenten bij deze onderwijsvernieuwing, het ondersteunen van de docenten die ermee aan de slag gaan en de contacten maken en onderhouden met de gemeente, de universiteit, de lerarenopleiding, de FabLabs en bedrijven. Als een team werd dit neergezet en dat zorgt voor een hele sterke verankering in de school en de omgeving.

Actiepunt: een opzet maken voor een schoolleidersprogramma. Partners zoeken om dit uit te voeren.

Uitwisseling

uitwisselingEen algemene les die we hebben geleerd, is dat wanneer je elkaar spreekt, in alle rust, er heel veel meer gebeurd dan wanneer je elkaar online volgt. Het fysieke bezoek heeft een enorme meerwaarde. We hebben heel vaak tegen elkaar gezegd “Wat zou het gaaf zou zijn als die en die erbij zou zijn, want die doet precies hetzelfde!” Of “Waarom doen wij dit niet? Laten we … dit eens laten zien!” Kortom: we willen graag uitwisselingen, onderlinge bezoekers regelen met onze Deens evenknieën. De volgende ideeën zijn de revue gepasseerd:

  • Een uitwisseling gericht op de gemeenschap van FabLabs, gemeentes, scholen, startups met mensen uit de politiek, scholen, startups?
  • Een echte onderwijsuitwisseling. Zoals onze Deense vrienden elk jaar met vijftig mensen plekken bezoek die inspireren (2014 VS, 2015 Nederland, 2016, wellicht Duitsland).
  • Een leerlingenuitwisseling. De leerlingen die wij hebben gesproken maken op maakgebied hetzelfde mee als onze leerlingen en de ervaringen die wij hebben met bezoek laten zien dat onze leerlingen, net als de leerlingen die we in Denemarken ontmoet hebben, uitstekend over deze zaken kunnen communiceren. En het is bovendien goed voor hun Engels. Wat zou het leuk zijn als de leerlingen een samen dingen konden gaan maken!
Actiepunt: De bezochte scholen vragen of we in eerste instantie een virtuele uitwisseling kunnen organiseren die uit moet gaan monden in een echte.

fablearn-aros-museum-modern-artLees ook het mooie verslag (in het Engels) van Karien en Robin van De Waag die ook deze conferentie bezochten. “We will make it our personal mission the upcoming year to make that happen in Amsterdam (and other cities) too.


flag2For our Danish friends:

We have learnt a lot in Denmark. In summary:

  • Community: we are very impressed by the way everybody, from all organizations, is working together as a team. This is the single most powerful feature of “The Danish way” to have more Design and Making in the schools.
  • Teacher Education: teaching teacher how to use the FabLab is the central point of Fablab@school. That works  great and is very inspiring.
  • FabLab in the center: the place of the FabLab in the heart of the community, best seen in the new, to be build FabLab in the center of Silkeborg struck us. Just as important as the theatre or the library.
  • FABLab at school: there are more than 35 FabLabs in the municipalities right now and the number is growing. The place they have in the school differs a lot from school to school but they have one thing in common: the main point is the didactics.
  • Driver’s license: the teachers in FabLabs and the students in the FabLabs @ school can earn points to get a sort of driver’s license for using the machines. When a student masters a machine very well, he or she can become an instructor. You breed a culture that way.
  • School leaders: Our guide was very clear: in the schools where the FabLab really worked, the school leaders played a vital role.
  • Exchange: The fact that we were there, talking to all kind of people about Making and Learning was a great experience. Moer people should experience that. So we will try to have more people visit Denmark and vice versa. Not only teachers but also school leaders, business people, politicians, civil servants and last but not least students.

#knøtselen The presentation

ChOCya8WgAAtGLFIk heb echt even getwijfeld. Ik moest voor het eerst een stevige presentatie in het Engels doen. Eigenlijk zelfs de eerste zo lange presentatie over Maken en Leren. Ik spreek best wat Engels, ik lees het veel maar schrijven is “another cook” zoals Van Gaal ooit zei.

Maar!

Een belangrijk onderdeel van “Het nieuwe maken” is delen en ik moedig onze leerlingen ook aan hun maaksels op Instructables te zetten (zoals Jort en Seef die veel succes hebben met hun “Infinity Mirror Box).

Dus bij deze. Een tekst met de plaatjes van de presentatie. De enkele animatie die erin zat is er uit en slide 18 en 19 waren filmpje en die staan er in. Achteraan staat nog de slideshare.

Mocht je de aanvechting hebben iets te willen zeggen over mijn Engels, doe dat dan even via een mail aan arjan@makered.nl. Als je feedback wil geven op de inhoud, doe dit dan onderaan bij de comments. Dank je!


Make it happen!

Introduction

Dia01

Start

“Sir, can I please stay for another ten minutes?” A sentence not often heard at our schools nowadays. But when my students are making things the urge to stay and finish what they are doing is very clear. And when children really want to make a product, they will learn everything that is needed to complete their task.

My talk will be about just that: how can we provide our schools, our education with a rich playground in which our children want to make real stuff, using all the skills and competences that they need, whether they are of 17th century or of 21st century origin?

Of course companies can join in this effort. Because what we, as a society, companies included, need in the near future is children who are optimistic and are not afraid to try and make this world a better place by designing and making things, by doing inventions. That is what gives me energy every day to do what I do. (meer…)

#knøtselen dag 3

Door Per-Ivar Kloen en Arjan van der Meij

IMG_7907Vandaag stond het congres rond FabklasatschoolDK op het programma. Arjan was uitgenodigd als één van de keynotesprekers. We werden natuurlijk weer door onze geweldige gids en inmiddels ook vriend, Mads opgehaald. Om 6.45 uur zaten uw Global Educators aan het ontbijt en een half uur later waren we onderweg naar Silkeborg. Ongeveer een uurtje rijden door het mooie glooiende landschap van Denemarken. Geheel in Deense stijl is de conferentie georganiseerd door de gemeente, universiteit en een aantal scholen. We zeggen er maar niets meer over. Bij binnenkomst gingen we op zoek naar een kop koffie. We zien een banner waar Arjan groot op aangekondigd staat. Dat krijg je als je een keynotespreker bent. We zagen ook direct zo’n beetje alle mensen  die we de afgelopen dagen hebben ontmoet. Wat geweldig om ze weer te zien. We hebben echt contact gemaakt hier. Het is apart om te merken dat ondanks de verschillen het maakonderwijs blijkbaar mensen bij elkaar brengt die elkaar goed begrijpen. Een bijzondere ervaring.

IMG_1925Nadat we de uitgeknuffeld en gepraat waren haast we ons de grote zaal in. We startten met een presentatie van Ole Sejer Iversen maar eerst werden wij nog even voorgesteld. Als VIP’s op de eerste gereserveerde rij. We vonden het heel erg lief en moesten er een beetje om lachen. Nadat dagvoorzitter Mathias de conferentie opende en uitlegde dat alle praatjes in het Deens zullen zijn, trapte Ole af. We proberen het te volgen maar het is lastig en vermoeiend om te doen. Van de paar woorden die te verstaan zijn en de dia’s die wel in het Engels zijn, zijn flarden op te vangen. De 21st century skills is een belangrijk ding hier. Ole verbaast zich erover dat we geen tools hebben om de leraren te beoordelen op hun vaardigden en bepleit de ontwikkeling van zo’n tool. De rest ontgaat ons een beetje. Jammer want Ole is een kundige onderzoeker en een goede verteller. We hebben erg genoten van zijn praatje dat we in Delft zagen. Na Ole zagen we o.a Mikkel Hjort. We hadden Mikkel ook al eerder ontmoet (zie dag twee) en ook hier was het lastig zijn praatje te volgen. Later begrepen we van Ole dat het spreken over 21st century skills ook een politiek reden heeft. Het ministerie van onderwijs van Denemarken is best enthousiast over Maken maar wil graag instrumenten zien kom dit te beoordelen of op zijn minst te evalueren. Via de 21st century skills zoek Ole naar een manier om tegelijkertijd het ministerie tevreden te stelen en de docenten niet teveel in de weg te zitten. Dat is een taaie klus en dat Ole dit op zich neemt terwijl hij ook nog zijn wetenschappelijke werk moet doen is zeer bewonderenswaardig.

IMG_7929Na een korte onderbreking verhuisden we naar een ander gebouw. Hier moest Arjan zijn praatje houden maar voor hem is het de beurt aan Prof. Heidi Schehowe van de universiteit van Bremen en het FABlab aldaar. We hebben er al een aantal tweets over de wereld in gestuurd. Heidi begint met een historisch perspectief op machines en computers. Ze refereert aan het woord “bedienung”. Je bedient de machine dus jij staat in dienst van de machine. Dit is langzaam opgeschoven naar dat de machine, inmiddels computer, ons bedient. Het is zo natuurlijk geworden dat we dit perspectief ook verliezen. We denken dat wanneer we wanneer we iets verplaatsen op bv het bureaublad van je computer dat wij dat zelf doen. Wij bewegen alleen de muis. Je moet dus snappen hoe computer dat doet anders blijft het een truc. Daarnaast bepleit Heidi ook dat we gewoon ouderwets handwerk moeten doen met leerlingen. Het is direct, tactiel en bevredigend. Ze is wellicht oldschool maar ook cool! Als Nederland krijgen we nog even een sneer, wel gebaseerd op wetenschappelijk onderzoek natuurlijk. Onder andere bij ons, in Nederland, bestaat er een negatieve relatie tussen het gebruik van digitale middelen en de leerprestaties. Met andere woorden, we weten de digitale middelen niet goed in te zetten. Werk aan de winkel! Het grijpt ook weer terug op de observatie van Ole. In het laatste deel van de presentie laat Heidi diverse voorbeelden van maakonderwijs en het onderzoek ernaar zien. Ze werkt in Bremen en het FabLab daar doet geweldige dingen. Wat vooral bij bleef is het onderzoek waar de observatie is gedaan dat leerlingen die tijdens het maken veel leren eenzelfde strategie hebben: Diving in, stepping out (Ackermann 1996). Goede makers stoppen regelmatig met maken om te reflecteren. Vervolgens gaan ze weer verder enzovoort, und so weiter Dit was ook een voorzichtige conclusie van Paulo Blikstein in zijn praatje in Delft. Een geweldig praatje met haakjes naar de praktijk en genoeg materiaal om over na te denken.

Na de lunch bezocht ik nog heel even een workshop van een aantal docenten. Ze laten leerlingen zelf letters ontwerpen en plakken dit op lichtbaken. Ik was er helaas te kort maar ik vond het opvallend dat het zo speelt en kleurrijk was. De meeste dingen die we tot nu toe zagen waren redelijk serieus, vaak probleem gestuurd. We hoorden later dat ze een grote ‘show &tell’ hadden aan het eind van de workshop mat coole muziek en een rookkanon. Zo doe je dat!

IMG_7922Arjan heeft zijn verhaal twee keer mogen houden. “Make It Happen” was zijn boodschap. Het is altijd een plezier om naar Arjan te luisteren en ook in het Engels was dit het geval. Bij ‘Make’ vertelt Arjan wat het maken volgens hem is en waarom we dat zouden moeten doen Het ‘It’ gaat over hoe Maakonderwijs op De Populier is gestart en wat we op de Populier aan maakonderwijs doen. En in het laatste, ‘Happen’, wat er nodig is om het maken verder te brengen. De belangrijkste boodschap was dat je leerlingen iets moeten laten maken wat dicht bij hun hart licht. Dit staat haaks op de vaak door de Denen gekozen route van een probleem of dilemma als standpunt. Er volgde dan ook een interessante discussie waarbij we de weerstand ook goed snappen. In bijna alle scholen zagen we de “design cirkel’ hangen. Toch denk ik dat de boodschap goed overkwam. Ook na het praatje werden we veel aangesproken over hoe wij het maakonderwijs dan organiseren zodat ze dingen met hun hart maken.

Aan het einde van de conferentie sprak Paul Duggan, de CEO van Techshop Global. Techshop is een soort keten van Makerspaces. De eerst werd geopend in Californië, in Silicon Valley in 2006. Voornamelijk geboren vanuit een frustratie dat het zo lastig was om met specifieke apparatuur te werken omdat die nergens beschikbaar was. Er zijn nu tien Techshops in de Verenigde Staten en twee daarbuiten, in Parijs en in Abu Dhabi. Paul is verantwoordelijk voor het openen van Techshops buiten de verenigde Staten.

Een interessante benadering van het het Maken: de kant van de commercie. je kunt lid worden van Techshop voor zo’n €150 per maand en dan mag je ongelimiteerd gebruik maken van de apparatuur. Elke Techshop is zo’n 2000 m2 groot en bevat vele machines waarmee min of meer alles mee kan worden gemaakt. Laser cutters, cmc machines, en nog veel meer. Zie voor een lijst hier. Er zijn allerlei mensen aan het werk die je kunnen helpen je droom te verwezenlijken. Deze mensen heten ” Dream Consultants”. Interessant is het dat Paul op een vraag welke mensen aangenomen worden op deze baan zegt dat ten eerste 97% wordt afgewezen. Met name ingenieurs halen de streep vaak niet. Men kiest vaak vooral voor mensen die opgeleid zijn ” in the arts”, kunstenaars. ” Omdat deze mensen sociale beesten zijn. Machinegebruik kun je leren. Zo’n zestig procent van de gebruikers van de Techshop zijn mannen; dat is best aardig maar men streeft naar een evenredige verdeling. Verder ziet men onder de leden veel gepensioneerden. Die hebben de tijd, het geld een ook de ideeën. Regelmatig worden deze pensionado’s gevraagd werkzaamheden te doen en dat bevalt erg goed.

Men zet erg in op het sociale aspect. Er is veel synergie tussen de gebruikers en de consultants zijn altijd bereid om met jou aan ideevorming te doen. Paul is ook helder en niet te pompeus over het maken. In feite is het het herontdekken van maken dat een beetje verloren is geraakt na de tweede wereldoorlog. Alleen nu wordt er vaak gebruik gemaakt van moderne, vaak digitale apparatuur.

IMG_1942Er is een afspraak dat Techshop nooit participeert in een goed idee om  de schijnvan belangenverstrengeling te vermijden. De economische cijfers zijn overigens wel behoorlijk indrukwekkend. Er is uitgerekend dat de Techhop in de Bay Area (de eerste dus) 12 miljard dollar aan economische waarde heeft opgebracht, 2 miljard dollaar aan jaarlijkse verkoop genereert, 2000 banen zijn ontstaan uit initiatieven die in Techshop geboren zijn en jaarlijks wordt er 200 miljoen dollar aan salaris uitbetaald. Vandaar ook dat lokale overheden vaak zeer geïnteresseerd zijn om een Techshop te hebben binnen de gemeentegrenzen. Een algemeen regel is dat dat pas echt kan werken als er een miljoen mensen in een gemeente wonen. Dit leidde tot een kleine teleurgestelde zucht van het publiek want zelfs de grootste gemeente van de drie, Århus heeft nog geen kwart miljoen inwoners. Zelfs Kopenhagen komt maar net boven de half miljoen uit (groot Kopenhagen gaat overigens wel boven het miljoen uit).

Ook Techshop ziet dat het nodig is om het onderwijs mee te nemen in deze golf. Zoals Paul het zei: “Tussen academics (academisch) en vocational (met je handen) zit een mooi, uitdagend gebied.” En dus hebben ze een partnerschap met Fujitsu gestart onder de naam Techshop Inside. een enorme trailer met de modernste maakapparatuur wordt naar ene school gereden waar de leerlingen in de truck, buiten de truck of in hun klas mee aan de slag kunnen. 3D printers, laser cutters en nog veel meer. Het pleit enorm voor dit samenwerkingsverband dat ze meteen hebben ingezien dat een eenmalig bezoek van zo’n mooie trailer nog net betekent dat de kinderen aan het maken kunnen slaan. Zoals ik later tegen Paul zei en hij beaamde dat, dat is zelfs onaardig. Ze hebben van het Maken geproefd en dan is het er niet meer. Dus er wordt nagedacht kom dit een vervolg te geven.

Paul geeft ook een mooi antwoord op de kritische vraag of het niet te duur is voor gewone mensen. Hij beaamt dat het niet voor iedereen is weggelegd maar het is natuurlijk een bedrijf dat zichzelf moet onderhouden, salarissen moet betalen en de apparatuur moet onderhouden en vervangen. Hij vertelt wel enthousiast over allerlei initiatieven van gemeentes om bijvoorbeeld werkloze mensen een abonnement te geven van een paar maanden om te zien of dat werkt.

De conferentie wordt afgesloten met o.a. zeer vriendelijke woorden voor de gasten uit het buitenland. Volgend jaar in Århus op 20 april!

Het was een prachtige trip. We hebben heel veel zeer inspirerende mensen ontmoet die fantastische dingen doen voor leerlingen. Leraren maar ook FABlabmedewerkers, mensen van de gemeentes, makers, wetenschappers. Vijfendertig scholen die in de gemeentes Århus, Silkeborg en Vejle een FABlab hebben!

De gemeenschapszin is ongelooflijk. We blijven maar denken hoe we dit ook in Nederland kunnen stimuleren. Er zijn veel plannen gemaakt voor uitwisselingen, bezoeken heen en weer. Laat deze bijeenkomst een mooi begin zijn van een robuuste Maker Education gemeenschap in Europa!

Tak Mads, Marianne, René, Annette, Anders, July, Johanne, Marie-Louise, Johannes, Kathrine, Ralph, Peter, Charlotte, Steen, Mikkel, Heidi, Ole, Evan, Matthias, Flemming, Karien, Robin, Paul, Jeppe, Thomas, Lars, Lina! Det var fantastisk!

And, tak, statsminister!

IMG_7934 IMG_7933 IMG_7927 IMG_7926 IMG_7925 IMG_7923 IMG_7908 IMG_1936 IMG_1932 IMG_1931 IMG_1930 IMG_1925 IMG_1922 IMG_1921

#knøtselen dag 2

Door Per-Ivar Kloen en Arjan van der Meij

Op de verjaardag van de koning werd de wagen van Mads weer om 8.30 uur voorgereden. Als eerste reden we naar Charlotte Agerby-Schultz, Pedagogiek consulent bij de gemeente Vejle, net als Mads. Daarna reden we een uurtje naar Silkeborg. We werden ontvangen op het VIA University College (vergelijkbaar met onze hogeschool) door Steen Lembeke, Seniorlecturer at Teachers college Silkeborg. Een wat non-descript gebouw waar de docenten (en verpleegsters) worden opgeleid. Naast Mads, Charlotte en Sten waren ook aanwezig Heidi Schelhowe, Professsor Digital Media in Education, Computer Science at University, Bremen en Mikkel Hjort, een promovendus die onderzoek doet naar maken op scholen.

De gastvrijheid en voorbereiding is telkenmale geweldig. Ook hier werd ons zeer duidelijk uitgelegd wat er gebeurt op het gebied van Maken en Leren. Het thema was Teacher Training, dus training in Maker Education voor aankomende en ervaren docenten. Een interessant onderwerp waar we in Nederland nog niet zoveel kaas van hebben gegeten.

Steen beet het spits af. Hij vertelde over een project waarin vier studenten (aankomende leraren) die in een school samen met een team van leraren voor zeventig leerlingen een programma maakten. Deze aankomende docenten komen uit heel verschillend disciplines: één deed wiskunde, één science, één Deens en de laatste maatschappijleer. De opdrachten waren in de eerste run wellicht nogal wat gesloten, zo zei Steen. Wat geestig was, was dat hier een van de drie opdrachten was: Verbeter de leeromgeving van de school. Op de Populier loopt momenteel een nieuw vakken V4 dat als titel heeft “Hack your school” dat min of meer hetzelfde doel heeft. Een opdracht die behoorlijk dicht bij de leerling staat en op die manier hopelijk tot veel betrokkenheid leidt. Een andere opdracht was het ontwerpen en maken van een “Bell watch” een horloge dat in plaats van de gewone schoolbel aangeeft wanneer het tijd wordt naar de volgende les te gaan.

Steen liet ook nog een video zien van de succesvolle “A Technicolor Dream”, een soort School Maker Faire in Silkeborg. Feestelijke beelden:

Schermafbeelding 2016-04-27 om 21.36.53Daarna was het de beurt aan Mikkel Hjorth. Mikkel heeft een Master in Natuurkunde en na een jaar lesgegeven te hebben op een gymnasium (zeg maar de laatste twee jaar van de middelbare school, voor zover wij het begrijpen HAVO/VWO) is hij gestart met een PhD, promotieonderzoek naar wat hij noemt “Maker settings in Teacher Education” onder leiding van Ole Sejer Iversen. Honderden uren heeft hij al geobserveerd in klassen waar aan Design en Maken gedaan wordt. Mikkel evenals alle andere mensen die bezig zijn met Maker Education gebruiken de Design Circle zeer vaak. Charlotte gebruikt het in alle soorten lessen. We hebben nog even en discussie over de toepasbaarheid. Onlangs in Delft spraken we met een hoogleraar ontwerpen en die vertelde dat er zeer veel manieren zijn om tot een ontwerp te komen. Mikkel beaamde dat en zei dat het vooral een startpunt moet zijn. Echt Designen is vaak heel rommelig.

We spraken ook nog over een mooie observatie van Mikkel. Hij bekeek een les waarin leerlingen een ontwerp moesten maken dat in ieder geval digitaal moest zijn en aan nog een aantal voorwaarden moest voldoen. Mikkel zag dat er drie jongens zeer enthousiast waren over hun idee en dat vertelden aan hun docent, die door Mikkel werd omschreven als een zeer goede docent. De jongen hadden een app bedacht. De docent had echter met de opdracht  een fysiek digitaal ding (met een Arduino oid) voor ogen en dacht bovendien dat dit project to mislukken gedoemd was en vertelde dat de jongen ook. Dit leidde direct tot het volledig verdampen van de betrokkenheid (waarna de leerlingen elkaar maar gingen stompen). Wat gaat er daar mis? En hoe kun je dat voorkomen? De docent heeft namelijk hele logische redenen voor zijn reactie. Hij moet het in de hand houden, kunnen begeleiden. En bovendien zijn sommige ideeën van leerlingen ook te ambitieus en kunnen tot grote teleurstellingen leiden. Hoe houd je het enthousiasme hele terwijl je toch de oplossingen iets werkbaarder maakt? Kun je dit van tevoren weten? Victor, die van de TEDx talk wilde ooit een houten fiets maken en wij dachten dat dat nooit zou kunnen lukken. En het lukte hem. Een interessante discussie waar we niet uitkwamen. En dat is prima natuurlijk. Een andere interessante discussie ging over de vraag of je wel zoveel tijd moet besteden aan “het goede idee”. Gaat het daar wel om? Heel veel stof tot nadenken weer.

Een ander mooi inzicht is de tegenstelling tussen zogenaamde “tame problems” en “wicked problems”. Oftewel vragen waar je de leraar het antwoord al op weet en de leerling moet proberen “te raden wat de docent wil horen” tegenover ingewikkelde, soms onoplosbare problemen die verschuiven als als je het antwoord denkt te vinden, of waar je niet genoeg informatie over hebt. Kortom vragen waar de docent ook het antwoord niet op heeft en zelfs niet weet of er een antwoord is. Of heel veel. Een mooi perspectief, zeker als je nadenkt over toetsen en de plek van andere manieren van leren dan via directe instructie.

smorEn ja! De lunch: Smørrebrød. “een traditioneel Deens lunchgerecht dat doorgaans bestaat uit een beboterde snee roggebrood, die met een uitgebreid beleg van sauskaasvleesvis,rauwkost en/of andere voedingsmiddelen versierd wordt. Dit zorgt niet enkel voor een gevarieerde smaak, maar ook voor een aantrekkleijk uiterlijk. Door het uitgebreide beleg is het brood zelf vaak niet of nauwelijks te zien.”  Na de lunch wandelden we wat in rond een van de schitterende meren van Silkeborg, kanoparadijs.

De laatste school die we bezoeken staat in het kleine dorpje Kjellerup. We parkeren de auto op het dorpsplein. Het is plein is letterlijk het centrum van het dorp met aan de zijdes een supermarkt, het gemeentehuis en de school die we gaan bezoeken, Kjellerup Skole. Het was even zoeken naar de ingang maar die blijkt door een de grote hal te zijn van de openbare bibliotheek. De hal is werkelijk prachtig. De Denen maken echt werk van alle openbare ruimtes. Het is een plezier om hier rond te lopen. Wat ook mooi is om te zien dat door de zelfde deur de bejaarden en de kinderen van het dorp binnenkomen. We weten het nu echt zeker. De gemeenschapszin zit de Denen in het DNA. Door de voortduurde waarnemingen hiervan begint Mads het nu ook te geloven. Wanneer iets zo in je bloed zit zie je dat denken we niet meer. Dat is het mooie van een nieuw paar ogen uit een andere cultuur.

We worden in de openbare ruimte opgewacht door Evan Thorhauge en Ole Kjær Thomasen respectievelijk de directeur en een maakdocent van de school. We lopen een trap op de naar wij denken de school in. Het is onduidelijk waar de openbare ruimte ophoudt en waar de school begint. Alles is open met elkaar verbonden. We vroegen Evan of dat geen probleem is, dat alles zo open is. Het is geen probleem want iedereen vertrouwt elkaar. Dat is ook zo, als iedereen met dit idee opgroeit is het ook geen probleem. Simpel maar wederom indrukwekkend.

IMG_1883Wanneer we de jassen ophangen spotten we in doosje waar wat elektronica draden uitsteken. Het blijkt een projectje van Ole met een Arduino. Hij vertrouwt ons toe “It takes a nerd to recognize that.” We glunderen en voelen ons direct thuis. Nog even praten we over de hervorming van 2013 en welke oplossingen de school heeft gekozen. Interessant om te zien dat op deze school andere keuzes zijn gemaakt. De verplichting om op school te blijven is hier bijvoorbeeld losgelaten. “I trust my teachers to make the right choices when to stay and when to go” vat Evan voor ons samen. Een prima schoolleider, denken we.

We beginnen de rondleiding met een brug op de eerste verdieping tussen twee gebouwen. Het nieuwe gebouw waardoor we binnen kwamen is hiermee aan het oude gebouw uit 1901 verbonden. Door twee glazen muren te maken in de tussenruimte hebben ze een hele grote en hoge ruimte gemaakt die ze voor allerlei zaken inzetten. Het is prachtig om te zien. Je voelt je verbonden met buiten maar je bent toch binnen. We lopen verder op de eerste etage langs de gangen en gaan bij het lokaal 7C naar binnen. De nummering blijkt overeen te komen met de klas. De zevende klas (tweede klas bij ons) C dus, dit is hun thuishonk. Veel van lessen worden hier gegeven maar niet allemaal. Je verhuist als klas ook wel eens naar het muzieklokaal of het FabLab. Later zien we dat de lokalen met grote schuifdeuren met elkaar kunnen worden verbonden. Ole legt uit dat ze ook dingen doen met alle zevende klassers, of soms met alles de meiden of de jongens. Ze spelen met de ruimte al naar gelang de behoefte. De leerlingen werken ondertussen stug door. Ook hier zien we weer veel rust en vertrouwen.

rekenNa nog wat lokalen gezien te hebben komen we in een gang waar Ole een project heeft gedaan. Hij heeft de derde klas (8 jaar) rekenspelletjes laten verzinnen en een aantal daarvan met in vinyl gemaakt, bijvoorbeeld een hinkel-rekenspel. De leerlingen spelen dit spel op de gang en leren stiekem rekenen. Wij vinden het een geweldig idee. Ole voelt de kinderen feilloos aan. Hij vertelt ons dat hij de handschriften van de leerlingen heeft gedigitaliseerd en dat heeft uitgesneden in plaats van de leerlingen dingen laten typen. Het is voor natuurlijker voor derdeklassers om te schrijven en daarnaast ook veel krachtiger om hun eigen handschrift op de muur te zien. Het ziet het er ook veel lekkerder uit, zegt Ole. We kunnen hem niet anders dan gelijk geven, een homerun!

IMG_7816Hierna dalen we via een aantal hele oude (de Denen zeggen sleetse) praktijkruimtes af naar beneden waar zich het FabLab van de school bevind. Het is wederom de kelder. Wanneer we daar om lachen haast Evan zich om te zeggen dat hij vindt dat het FabLab centraal in de school moeten komen. Er komt nog wat geld aan dus die discussie wordt nu nog gevoerd onder de docenten. Eenmaal in de kelder zien we de fraaie zelfgemaakte bewegwijzering naar het FabLab maar eerst slaan we nog even af. We komen in een videoruimte waar een enorm green screen is gemaakt. Te gek! Wat een jeukerig leuke ruimte. Die kelder is zo gek nog niet! Dit willen we ook! Als we maar de ruimte hadden.

IMG_7824Tot slot komen we dan in het FabLab. We worden opgewacht door een leerling, Lucas. Hij is druk met het voorbereiden van lessen van andere klassen. Lucas is namelijk een assistent van Ole en is veel tijd in het FabLab te vinden. Net als de meiden vertelt hij dat hij hier graag en veel is. Het geeft hem de mogelijkheid om te werken aan onderwerpen die hij interessant vindt. Hij demonstreert de ozobot. Het is een handig klein robotje dat je met gekleurde strepen, die je met stift op papier maakt, kan programmeren. Sommige van jullie zullen het vast wel kennen. Wat leuk is dat Ole en Lucas iets anders gedaan hebben. Ze hebben met tinkercad (gratis online 3D-ontwerptool) schepen gemaakt die je over de ozobot plaatst. Een leuk en innovatief idee! Het had wel wat iteraties nodig om te werken (te zwaar bv). Het iteratieve karakter is een van de sterke kanten van maker education. Hoe vaak doen we dat nog in onze ‘gewone’ lessen? We reizen nog even rond in het FabLab. Hier geen lasercutter. Doordat ze bij een subsidieaanvraag geen geld hebben gekregen is het budget beperkt. De route is meer en route van evolutie in plaats van revolutie. Het maakt eigenlijk niet uit want ook hier gebeuren weer mooie dingen.

IMG_7834Na het FabLab lopen terug naar de kamer van Evan waar we onder het genot van Deens gebak (glazuur-doet-ping-type) nog een discussie voeren over maker education. We bevragen elkaar stevig door en ik denk dat er voor beide partijen weer nieuwe inzichten ontstonden. Misschien moeten we toch echt maar eens werk gaan maken van een uitwisseling. Heel erg leerzaam. Als uitsmijter werpen we, op weg naar buiten, nog een blik in het theater dat midden in de centrale hal staat. Een eigen theater/bioscoop! Wat cool! Het was weer een geweldig schoolbezoek. Ole, Evan, Lucas, Mads en Charlotte…tak!

Na de runestenen van Jelling te hebben bekeken, eten we in de haven van Vejle heerlijke vissen. Morgen de conferentie. Dan zien we bijna iedereen die we de afgelopen dagen hebben ontmoet wederom. En daar verheugen we ons op!

 

IMG_7882 IMG_7880 IMG_7854 IMG_7837 IMG_7819 IMG_7812 IMG_1916 IMG_1915 IMG_1910 IMG_1908 IMG_1905 IMG_1904 IMG_1898 IMG_1895 IMG_1891 IMG_1888 IMG_1886

 

#knøtselen dag 1

Door Per-Ivar Kloen en Arjan van der Meij

IMG_1787Op maandagavond 25 april stapten uw global educators op het vliegtuig van Amsterdam naar Billund. Om twintig minuten taxiën en vijftig minuten vliegen later te landen op het vliegveld van LEGOland, Billund in Denemarken. Geen paspoort hebben we hoeven tonen en na vijf minuten zaten we in de auto bij Mads, onze meer dan geweldige viking-host die ons vlot naar Vejle bracht, de eerste stop van onze nieuwe #makered buitenlandreis. Op uitnodiging van de municipalities (grote gemeentes) Aarhus, Silkeborg en Vejle zijn we aanwezig op de FABlearn@school conferentie. Deze is op donderdag 28 april in Silkeborg en in aanloop daar naartoe heeft Mads een zeer uitgebreid en inspirerend programma samengesteld.

Na het prima ontbijt werden we om half negen opgehaald door Mads. We hebben een druk programma vandaag waar we twee scholen bezoeken, op het gemeentehuis lunchen, en daarna naar de middag doorbrengen in de Spinderihallerne, het creatieve broeinest van Vejle. De eerste school die we bezoeken is Søndermarksskolen. Mads heeft speciaal voor ons een route gekozen over de steilste weg van de stad. Een echte kuitenbijter zouden we in Nederland zeggen. De school ziet er meteen al uit als een school maar dan zonder de fietsen zoals je die bij ons ziet. Na de rit snappen we direct waarom. We lopen de school binnen en ook hier herkennen we het direct, dit is een school. We worden opgewacht door Marianne Iwersen, de directrice van de school. In haar ruime kamer kregen we, middels een speciaal in het Engels gemaakte presentatie, eerst de ins en outs van het Deense onderwijs te horen. Er is net een grote vernieuwing geweest:

  • De scheiding tussen kinderopvang en basisschool is verdwenen.
  • Leraren zijn verplicht de hele dag beschikbaar zijn en hun werk op school doen en niet thuis. Tegelijkertijd is vastgesteld dat een docent 100 uur per jaar ongeveer, meer moet weken. Dat is dus tussen de twee en tweeënhalf uur meer per week.
  • Er is ruimte gekomen om als school je onderwijs meer vorm te geven.

Mmm…” hoorde ik mezelf denken, dat komt me bekend voor. Ze vertelt dat de vernieuwing een zegen en een vloek is. Er is op deze school ervoor gekozen om meer in thema’s te werken (eigenlijk de gehele middag) en door dat werken in thema’s zijn docenten veel flexibeler geworden in hun houding. Er is veel meer mogelijk en de leerlingen profiteren daarvan. Daar staat tegenover dat de invoering van de vernieuwing zonder faciliteiten is gegaan voor de leraren; sterker nog, er moest meer worden gewerkt. Er is dus ook meer uitval onder de docenten gekomen na de vernieuwing.

Waar de vakken proberen steeds meer overlap te vinden loopt er nog een opvallende scheiding door de school: vakinhoud en pedagogiek. Het is natuurlijk niet strikt gescheiden maar er zijn aparte pedagogen in dienst die met klassen werken aan samenwerken, pesten, cultuurverschillen. Dit krijgt aparte aandacht van deze docenten die op gemeentelijk niveau daarin worden ondersteund. Dit loopt naast de lessen van de vakdocenten en in de thema lessen werken deze docenten samen met een klas. Een interessant idee. We hebben het even nagevraagd en in salariëring lopen de pedagogen wel achter op de leraren.

De directrice vertelde dat ze een jaar of anderhalf geleden met de bouwinspecteur van de gemeente door de school liep en aan hem of haar vertelde dat de sciencelokalen wel een opknapbeurt konden gebruiken. Oud en niet meer van deze tijd, Daar hoorde ze niets meer van totdat ze op een dag smsjes kreeg van haar personeelsleden die in de krant lazen dat de school drie miljoen Deense Kronen zou krijgen (€400.000) uit een potje van 10 miljoen. Drie miljoen voor nieuwe Sciencelokalen en een FABlab. Ze wist niet wat dat was, een FABlab.

Er zijn verschillen maar ook zeker overeenkomsten. Zo was het voor de directrice best lastig om een aantal docenten te vinden die in het ontwerpen en bedenken van zo’n nieuwe vleugel een uitdaging zien maar na enig gehakketak lukte dit en zijn ze gaan onderzoeken (wat is een FABlab?), praten, ontwerpen en uiteindelijk bouwen. En sinds een maand is het min of meer klaar. Het heeft een miljoen meer gekost dan de drie miljoen Deens Kronen maar dat geld is op een of andere wijze ook gevonden.

Opvallend is het dat dit niet betekent dat het meteen in gebruik wordt genomen. De docenten krijgen van de directie rustig de tijd om het allemaal in te regelen, de lokale in te richten, het uit te proberen etc. De eerste lessen in de nieuwe ruimtes zijn ingepland voor de herfst van dit jaar.

IMG_1798
Het natuurkundelokaal met de soldeerafzuigslangen.

De sciencelokalen zijn mooi ingericht en ontworpen. De subtiele, lichte Scandinavische vormgeving is heel duidelijk. En wat aardig is, voor ons, docenten va de Populier is dat ze, net als wij beschikken over een enorme hoeveelheid opgezette dieren en drie op sterk water. En die staan overal door de gehele scienceruimte heen.

Het FABlab-gedeelte zagen we op het laatst. En dat is prachtig! René, de verantwoordelijke docent die ons ook zeer uitgebreid rondleidde, heeft met zijn team een geweldige ruimte bedacht. Bij het diner ’s avond spraken we hem er nog even over en hoorden we hoe dit tot stand kwam. Elke vrijdag kwamen vijf docenten waaronder René en drie van zijn collega’s van zijn school en een docent van een andere school bij elkaar in de voornoemde Spinderihallerne om te spreken over Maakonderwijs en de inrichting van het FABlab. Daarvoor werd dus tijd vrijgemaakt. En dat betaalt zich uit. Een aantal opvallende zaken in dit FABlab:

  • IMG_1812Alle materialen die de leerlingen kunnen gebruiken zijn zichtbaar. Dit nodigt enorm uit om ermee aan de slag te gaan.
  • Ook kleine materialen worden uitgebreid getoond in potjes.
  • Het uitzicht vanuit het raam is prachtig: een bos. Marianne zei; “Ik kan niet wachten to de bomen weer groen zijn. Dat moet er geweldig uitzien met het groen op de vloer.”
  • Vanzelfsprekend is er in Denemarken LEGO voorhanden. De officiële wedstrijdtafel is hier gewoon op de grond gemaakt met linoleum.
  • Er is een “papierlab” dat is ingericht door de kunstdocent.
  • Alles is enorm kleurrijk en ruim opgezet. Scandinavian style.
  • Er is een soort ontwerp/overleg lokaal. Een vierde van dit lokaal wordt ingenomen door een soort zandbak zonder zand maar met in plaats van zand, LEGO. Bijeen verzameld door het goedkoop op Marktplaats (de Deense versie dan) te kopen.
  • Er is ook een ruimte met een soort podium waar leerlingen hun producten kunne laten zien of hun ideeën kunnen pitchen.
  • Er zijn ook fijne afgesloten overlegruimtes voor leerlingen die wat meer rust nodig hebben voor hun project of omdat ze dat sowieso nodig hebben.
  • De enige onhandigheid in het design die we konden zien was dat er geen afgesloten stofruimte (ruimte waar je schuurt, zaagt etc en waar dus veel stof vrijkomt) is gemaakt. Computers kunnen slecht tegen stof en de lasercutter (die binnenkort komt) kan er zelfs door in brand vliegen.

Conclusie: een geweldige ruimte die met veel liefde en deskundigheid in elkaar is gezet. Prachtig!

Roze koeien kunst.
Roze koeien kunst.

Mads reed ons daarna via het voormalig ghetto (een achterstandswijk die er nog best aardig uitzag) naar de “municipalitycenter”, het gemeentehuis om te lunchen. Wat ons enorm opviel eigenlijk al vanaf het gezin is de enorme gemeenschapszin. Mads is een gemeenteambtenaar die een graag gezien gast is op de scholen. Hij kent de schoolleiders maar ook de docenten. Het project waarvoor wij hier ook zijn is ook ene schoolvoorbeeld van gemeenschapszin en verstandig samenwerken. Scholen, de gemeente, FABlabs en de universiteit zijn allemaal gelijkwaardige partners die elkaar goed kennen en elkaar regelmatig zien. De waardering over en weer is enorm. Beiden zeiden we tegen elkaar dat we daar graag wat van zouden zien in Nederland. Eenregio als Den Haag/Delft zou dit moeten kunnen oppakken. Ook in het gemeentehuis is de waardering en het vertrouwen in elkaar goed zichtbaar en voelbaar. De gangen waar de verschillende afdelingen zitten worden ingericht door de mensen van de afdelingen. Zo is de IT-afdeling die normaal gesproken ook hier vrij saai is, aangekleed met allerhande prachtige, grote foto’s die zeer inspirerend zijn. Er is sowieso heel veel heel mooie kunst te zien. Ondertussen zijn de gesprekken die we hebben met Mads en ook met zijn collega’s zeer levendig.

Na weer een korte rit komen we aan bij de tweede school van vandaag, Kirkebakkeskolen. Het ligt  prachtig op een heuvel met uitzicht over het fjord. De Denen zelf lijken er onbewogen door maar op ons maakte het indruk. De natuur lijkt haast wel vervlochten met deze stad. Wat een heerlijke plek om een school neer te zetten.

IMG_1827
Kunst in Kirkebakkeskolen

Het schoolgebouw oogt wat moderner dan het vorige en alles lijkt erg verzorgd. Bij binnenkomst zien we een bordje dat de schoenen uit moeten. “Only on bad days, but today it’s a good day.” zei Mads. We houden onze schoenen aan en als snel voelen we ons ongemakkelijk. Alle leerlingen lopen op sokken! Gelukkig werden we snel afgeleid door het prachtige werk aan de muren. Allemaal gemaakt door leerlingen. Het vormt een mooi contrast met de moderne inrichting van de school. Het deed ons denken aan High Tech High. Daar zijn we ook geweest in 2014. Klik hier voor het verslag over dát bezoek. We kregen het vermoeden dat hier wel eens hele mooie dingen gebeuren. Na een kop koffie gehaald te hebben in de ruime personeelskamer lopen we naar het FabLab van de school. Deze bevindt zich in de kelder. We kunnen nog net een experiment met een blik aan een parachute ontwijken voordat we de ruimte binnenstappen. Wat een heerlijke school!

We stappen het FabLab van de school binnen. We zijn stil. De ruimte zoemt van bedrijvigheid en het ademt maken uit door al haar poriën. Een adembenemend schouwspel en we zijn al best wat gewend. De ruimte is mooi, slim en praktisch. Het zit vol met kleine, slimme ideeën. De mooiste is misschien wel de “Mislukkingenboom.”, “The failure tree.“. Hier knoop je een product of symbool aan een tak die een belangrijke mislukking symboliseert. “The only way to get better at something is to fail a lot, so we celebrate them.” zei Julie (15), één van de leerlingen die ons begeleidt. We waren direct ingepakt door deze wijsheid maar ze gaat verder. “This place is about a mindset.” We weten niet wat we horen. Met veel praten en proberen zijn we nog maar net tot dezelfde conclusie gekomen. Ik knipoog naar Mads. Hij snapt het direct, dit is de kern.

Marie-Louise, July en Johanne voor de mislukkingenboom.
Marie-Louise, Julie en Johanne voor de mislukkingenboom.

Hierna nemen twee andere leerlingen, Johanne en Marie-Louise (beiden ook 15), het stokje van Julie moeiteloos over en spugen de ene wijsheid naar de andere er moeiteloos in feilloos Engels uit. “For helvede“, wat zijn die meiden goed! Onze minister-president zou jaloers zijn. We worden verder rondgeleid en ze vertellen ronduit over het werk dat ze hebben gedaan. De dames hebben deze plek helpen creëren samen met hun docent Anders. Ze hebben een trainingssystem opgezet voor jongere leerlingen en handleidingen geschreven voor de apparatuur in het FabLab. Deze ruimte is net zoveel van hen als die van hun docent is.

Die apparatuur mag er overigens zijn. Een geweldige uitrusting! Ze hebben het hier allemaal en ook hier is het werkpaard de lasercutter. Die loeit continue gedurende ons hele bezoek. Ondertussen blijft Anders rustig werken met de andere leerlingen. Drie verschillende leeftijden werken hier door elkaar, helpen elkaar. Een prachtig beeld. Heel even komt Anders naar voren en breekt in ons gesprek in. Op zijn teleloon laat hij een foto zien. Eén van de FabLab leerlingen, Frederikke heeft twee belangrijke prijzen gewonnen bij een landelijke wetenschapswedstrijd. In het totaal 25.000 kronen (€3500), iedereen is razend enthousiast (klik hier voor een verslag in het Deens). Ik denk dat zonder dit bericht Anders ons niet had gestoord. Hij heeft daar gelijk in want het kan niet krachtiger dan je leerlingen het verhaal laten vertellen. Wat een vertrouwen, wat een vakman!

IMG_1846Mads waarschuwt ons, we moeten gaan. Het kost ons moeite om weg te komen. Ik blijft nog met de meiden in de machineruimte hangen en bevraag ze over de toekomst. Het is duidelijk dat de ervaringen in de Lab hun kijk heeft veranderd. Stuk voor stuk zijn ze verdrietig na dit jaar de school te verlaten.

We moeten gaan en bij de deur zien we een laatste project van de leerlingen. Een Hall of Fame gemaakt met verschillende jaarlagen van de school. Op deze manier weten alle nieuwe leerlingen gelijk dat dit een bijzondere plek is. Ik knik om deze laatste wijsheid in ontvangst te nemen.

We komen iets te laat aan bij de Spinderihallerne. Over deze plek kan je een hele eigen blogpost schrijven. De kortste versie is dat het de cumulatie is van de gemeenschapszin die we hier vinden om een creatief ecosysteem te maken. Een creatief broeinest waar kinderen, docenten, ondernemers en gemeente elkaar ontmoeten. Elke gemeente in Nederland zou dit moeten hebben. Ga eens kijken hoe ze het hier doen!

We zijn hier om drie praatjes te horen. Ralph Hauwert vertelt over zijn ervaringen met het ontwikkelen van opensource software (Papervision3D) en de grote boze wereld. Een goed en eerlijk verhaal waarbij Ralph altijd kijkt naar zijn eigen rol. Knap dat je dat kan wanneer bijvoorbeeld iemand jouw idee pikt. “Wanneer ik tien jaar terug kijk denk ik, wat een idioot was ik toen. Ik snapte toen veel nog niet wat ik nu wel snap. Waarschijnlijk praat ik over tien jaar weer zo. Ik ben een idioot.” Het was een verfrissende kijk.

Hierna was Peter Troxler. Een aantal van jullie zullen hem kennen. Hij werkt in Rotterdam een doet onderzoek naar o.a digital fabrication en ook Maker Education. Hij was vandaag onze gids in de rechten/copyright jungle. Naast een historisch perspectief kregen we ook beelden voor de toekomst mee. Het is een veld dat in beweging is.

Tot slot sprak er een mevrouw van patentbureau. Het ging al snel over geld verdienen en dat is een ingewikkeld onderwerp als het over Makers gaat. Makers delen graag.

We kregen nog een rondleiding door de rest van het gebouw. Hier is kantoorruimte te huur. Niet iedereen mag dit. Er moet een link zijn met kinderen en de beheerder, Kathrine, let er scherp op dat de bedrijfjes die er zitten elkaar kunnen aanvullen wat betreft vaardigheden en kennis. Het gebouw, de oude stoommachinekamer van de spinnerij is zeer fotogeniek. We lopen nog even snel door de mooie oude loods met heel veel startups bij elkaar. Een zeer open plek waar je kunt voorstellen dat er veel samengewerkt wordt. Dit wordt bevestigd door Mads, in het aanpalende café worden heel veel zaken gedaan.

Na alvast wat te hebben opgeschreven over deze enerverende dag voor dit blog, gaan we naar het restaurant waar dineren met Mads en twee zet inspirerende en vrolijke Maker Educators. René Carstensen Winther van de Søndermarksskolen die we ’s ochtend hebben ontmoet en Johannes van Roest Dahl die we zal eens eerder zagen toen de vijftig Denen onze school bezochten (klik hier voor het verslag van die bijeenkomst) en die een Nederlandse moeder heeft zodat we nog wat Nederlands met hem kunnen spreken. Een mooie avond was het!

Wat een dag! Morgen weer zo een? Graag!

IMG_7730 IMG_7718 IMG_7706 IMG_7705 IMG_7699 IMG_7698 IMG_7697 IMG_7685 IMG_1867 IMG_1865 IMG_1862 IMG_1859 IMG_1857 IMG_1853 IMG_1852 IMG_1850 IMG_1849 IMG_1848 IMG_1847 IMG_1846 IMG_1845 IMG_1844 IMG_1842 IMG_1841 IMG_1840 IMG_1839 IMG_1838 IMG_1837 IMG_1836 IMG_1835 IMG_1833 IMG_1827 IMG_1826 IMG_1824 IMG_1821 IMG_1819 IMG_1818 IMG_1817 IMG_1816 IMG_1814 IMG_1813 IMG_1812 IMG_1810 IMG_1809 IMG_1807 IMG_1806 IMG_1805 IMG_1804 IMG_1803 IMG_1800

Victors TEDxDelft talk

Victor Hupe, 17 jaar, VWO 6 leerling op de Populier in Den Haag sprak op
vrijdag 15 april zo'n 1000 mensen toe op de TEDxDelft conferentie.
Een pleidooi voor meer Maken op school. Heel concreet: 20% van je tijd.
Zijn tekst:

CgFUuLZUEAAf1u- It’s one o’clock, you are in class and you’re really bored. You look around you and you see that you’re not the only one. Boredom at school is common. Is it the content of the lesson? Is it the teacher? Is it the fact you are always seated, not moving, learning by listening passively in your chair. You would like to do something … make something … but there is no opportunity .. so you start to draw … in your notebook … I think this sounds very familiar to a lot of people here.You draw figures, dolls, existing things, new things. And new things can lead to new ideas. Because that creativity, inside you, needs to be explored, you want to express yourself!  

I’m going to take you on a journey.  A journey through the process of what we call “making” “creating”. My story starts with Leonardo da Vinci. And where the story ends, I do not know. Hopefully it never ends.

Drawing, creating new ideas, have all been done before. For example, in the 15th century … by Leonardo da Vinci. Small drawings became big ideas. Initial thoughts became big projects. Sometimes even too complex for its time. But how did he do this? Well, by thinking, drawing, processing new thoughts, reconsidering his initial ideas, so in other words by going through a process … until he was really pleased and even then there was still space for optimization. He designed the helicopter, the glider, parachute, tank, the bike and many other things. He was ahead of his time, because he got offered space and time to develop his ideas and to improve them.  It took many years before his ideas became reality. Nowadays, there seems to be less time than before, companies want to make profit, people are busy. Learning by making is a kind of learning that has increasingly been pushed into the background over the years.

Is there still time and space for a new Leonardo da Vinci?

Yes, there is.

CgFQksHW4AEtFM2I propose to introduce the 20% rule. This rule says, spent 20% of the time making the things you want. Google already introduced such a rule. If you work 5 days, you are allowed to use one day to work on your own project. This has often resulted in the most profitable ideas, for example Gmail and the Google Glass, as well as Google Talk.

 At my school, we have something what we call the Fab class. During Fab class, a group of students and a couple of teachers, come together once every three weeks. Students get the opportunity to make their ideas. The school facilitates this by providing material, equipment and space.

But why is the Fab class such a success? In Fab class, Maker Education is put into practice. But what is Maker Education? The word already explains itself. “Being educated in making and creating.” By developing your skills in identifying problems, tackling and solving them, knowing how to use equipment, brainstorming with other people about your project, will all optimize the things you do. A famous Dutch innovative designer said in a television interview:

Making makes you.

I think that’s true.

Now I will tell you what I have experienced and made during Fables. For me, it seemed interesting to start with a larger project. Larger both in form and in duration; I wanted to combine new shapes and work with new and known materials and technology. I decided to make a wooden bicycle. I started with a sketch. I love animals. So for my design, I was looking for a fast animal with a recognizable form. I decided to choose the shark and its dorsal fin. After the 1st sketch, I made a prototype out of cardboard and later one out of wood. Of course there were some problems, which had to be solved, after this step in the process I made a full size cardboard version. When this design proved to be successful, I started to make the wooden bike. As I just said, and you can imagine, I did not always succeed immediately. I ran into problems like, how to get the axle of the rear working in the wooden frame. The probles taught me something. They forced me to re-evaluate the process and the design. Steps which I normally would not have taken. After many hours of work and just as many learning moments,  my wooden bike was a fact! It took me a year to finish but it was amazing. And this is the result.

And I must say, it looks a lot like Leonardo’s bike.

fiets

Another project that I developed during the Fab class was a cup for small children. Small children want to do the same things which adults do. For example, drink of a big cup. Even if their hands are still to small. If they would succeed, it would give them a lot of confidence, so I came with this cup. It looks big, but it is suitable for small hands.

In the Fab class I worked on projects, which gave me problems and those problems stayed in my head. Solving those problems was something I did not do at the Fab class, I thought about them outside school, when I laid in bed or when I was cycling. So it are not only those few ours in a weak, no it’s a mind-set.

victordenkendI have many more ideas and thoughts I want to put into practice. I hope that when I get my degree in June, I will get the opportunity to develop, create and learn at the faculty Industrial Design at the TU Delft. When I see what they have developed … for example the Nuna. Already six out of eight times the Nuna participated in the Bridgestone World Solar Challenge, they and took home the trophy. Each year, the team responsible for the Nuna improves the car. By learning from previous designs, looking critically at themselves and keeping an open mind to the world around them. 

First the boredom at school, a story about Leonardo da Vinci, the Fab class and Maker Education, my own designs, the Nuna by the Delft University of Technology. Various topics, one common thread. The process. With the 20 % rule in school, students will be more focussed in class, because they can explore their creativity at the moment they work on their own project. Even outside school they will think about it, because the problems, they stay in their heads and they want to solve them.

For everybody, be critical of your design, learn from your mistakes, be prepared to start over, be open to suggestions from others, create and most importantly never give up! 

So, Let’s make the world a better place!

CgFQb-TW4AAcg4A
Zijn trotse leraren.